mektupUrfa şivesi ile yazılmış bir mektup

oğlum mahir!
ana heyran nasılsan?
ne haldasan?
biz seni aramasah, sormasah,
sen bizi ne arisan, ne de sorisan;

sen ne hersiz bir evlatmışsan!
bemırad olmıyasan,
hahin kızınan gezisen dolaşisan?
edemisen anana mektup yazasan
heç allah’tan korhmisan bizi merakta bırahisan

dünegin arkadaşın hüsen gelmisti ankara’dan
getmişem sağlık haberin ondan almışam
seni belediye otobozunda görmiş bir kıznan
sözlüm diye bahsetmişsen o kızdan
birde yüzüg tahmişsan barmagan
niye oglum sen anasiz kalmişsan
sansahan evlenmaga kalhmişsan?

hüsen’e dedim ki;
“– hüsen! hele birez kızı anlat”
dedi ki:
“– ne anlatayım diyaza, ay parçası bemırad
gülende güller açi,
agliyanda incinen mercan saçi.
bele güzel ne görülmiş, ne duyulmış,
hak teala öz nurundan yaratmış.”
mahir!

niye sen hirif olmışsan,
böyükleren danışmadan evlenmaga kahmışsan
kardaşından da mi ibret almisan?
getti bir tango kız getirdi.
ne kendisi rehet etti,
ne de bizi rehet ettirdi
kız da kız olaydı üregim yanmazdı
ele zaif ele zaifti ki
ayni çirtik eso’ya benzidi
çirpi gibi bacagi
emin aganin ayagi gibi ayagi
çamaşir tokaci gibi de elleri vardi
ne aglidi agliyasan,
ne gülidi gülesen.
ne konuşmagimizi begenidi
ne pişirdigimizi yeyidi
zıkkımın köküni yiyeydi
her bişede kusur buludi
her bişeye yeni yeni adlar tahidi
ben deyidim babakanuç,
o deyidi ” patlican ezmesi”
ben deyidim lebeni,
o deyidi ” yogurt çorbasi”
ben deyidim hilorik aşı
o deyidi “ekşili izmir köftesi”
yoh! carut degil faraşmış
küçe degil sokahmış
hebene degil destiymiş
havuca pirçikli demah ayıpmış
ben bele konuşayım diye benden utanimiş.
niye kendi yaptigindan utanmidi
gün evle olidi yatahtan kahidi
benim elimden çaput
onun elinden roman düşmidi
gezmeye gidende de en öne o düşidi.
birgün baban dükkanden geldi
hanimin kızı yerinden bile teprenmedi
baban çoh agrina getti
bırahsam, alimallah saçını pirçigini yolacahtı.
ben ne şanssız bir karıymışam anam!
kaynanaların zalim zamanında gelin olmışam
gelinlerin zalim zamanında da kaynana olmışam
kime ne etmisem ki bulmışam.

mahir! sen sen olasan
aklı başında bir kız alasan
ister urfali olsun
istersen yedi yabancıdan olsun
yeter ki helal süt emmiş bir kız olsun
istiyem ki sonradan peşman olmıyasan
karı kısmı ayakkabı degil ki,
sıhtı mı çıharasan atasan
namusumdur diyecahsan
ömrü billah çekecahsan
mahir! biliyem eyisen hoşsan
her şeye çabuh kizisan
kızanda da alalo gibi kabarisan

oglum! asebi erkegin kahrı çoh olur
kahir çeken karı zor bulunur
onun için, karilarin hamuri sabirnan yogrulmuştur
onlar hanımdır
onlar hatundur
onlar sultandır
onların mekânı cennet-i a’lâ’dır
onlar ışıhtır
onlar nurdur
onlar yüce allah’ın erkeklere bir lütfudur.

Urfa Şivesi İle MektupUrfa KültürüHalk Edebiyatıurfa dili,urfa kelimeler,urfa şivesi,urfa şivesi kelimeleriUrfa şivesi ile yazılmış bir mektup oğlum mahir! ana heyran nasılsan? ne haldasan? biz seni aramasah, sormasah, sen bizi ne arisan, ne de sorisan; sen ne hersiz bir evlatmışsan! bemırad olmıyasan, hahin kızınan gezisen dolaşisan? edemisen anana mektup yazasan heç allah'tan korhmisan bizi merakta bırahisan dünegin arkadaşın hüsen gelmisti ankara'dan getmişem sağlık haberin ondan almışam seni belediye otobozunda görmiş bir kıznan sözlüm diye...
Paylaş: